Тормошта рәхәт булһын

Ул мотлаҡ ҡаршыңа осрай. Ә беҙ Йәмил абзыйҙы кисәнән бирле уйлап туҡтаған юҡ. Бөгөн хәстәханаға барһаҡ... ул тора.
- Хәлдәрең мөшкөлмө әллә? - хәстәханаға кеше сирләгәндә генә барамы ни, һантыйҙар, әллә ниңә ошо һорау башҡа килде, килде лә телдән сығып китте.
- Юҡ, - тине ағайыбыҙ, - ҡағыҙҙар алырға ғына индем.
Еңел тын алынды.
...Ниңә беҙ уның турала күп уйланыҡ? Бөгөн Йәмил Заһрый улының тыуған көнө. Ҡотлайбыҙ, тормошоңда хәстә һүҙе булмай, күберәк шифа, ләззәт, рәхәт һүҙҙәре булһын.