Әсә көтә улын, әле ҡайтыр тиеп...
Ғөмүмән, һуғыш тураһында һүҙ бара икән, йырҙар ҙа гелән ир балаға ҡағыла - Һау бул, әсәйем, миңә юлға иртән....
Ә беҙҙең осраҡта әсәһе ҡыҙын көтә. Күрше ауылға кейәүгә сыҡҡан да, ул ҡасан тыуған йортона ҡунаҡҡа ҡайтыр тип түгел, ә яуҙан көтә.
Ҡайтҡан Филизаһы. Йәл, әлегә ҡунаҡҡа ғына, ялға. Башҡа әсәләр был байрамда нимә кисерәлер, Минжиһан апай бәхеттең етенсе күгендә йөҙә - ҡыҙы янында, байрам менән ҡотлап, уны ҡосаҡлап ултыра.
Әсә бәхеттәренән мәхрүм булмай, Минжиһан апалай, балаҡайҙарығыҙҙы, улар хатта ҡырҡ йәштән, илленән уҙһа ла, һәпестүкләп, яратып ултырырға яҙһын һеҙгә, һалдат әсәләре.