

– Закир Насир улы, ниңә һин осрашыуҙарға барғанда тотаһың да шул бер ҡыҙыл күлдәгеңде кейәһең? – тип һораған. – Галстугың ғына ҡыҙыл булһа, килешлерәк күренер ине бит.
– Юҡ, улай түгел, – тигән юморист. – Мине ҡыҙыл күлдәк ҡотҡара.
– Ҡыҙыҡ икән. Әләйһә уның ниндәйҙер сере барҙыр? Бәлки, шул серҙе әйтеп бирерһең?
Яҙыусы йылмайған да:
– Әйтәм, ниңә әйтмәй, ти, әйтәм. Уның сере бер генә: сибәр ҡатындар, яңы китабым менән ҡотлап, үбеп алһа, сикәне ең менән һөртәһең – эҙе ҡалмай, – тигән.
Кәбир АҠБАШ